Έφυγε από τη ζωή ο λογοτέχνης Νίκος Κουτρούλης

Νίκος Γερ. Κουτρούλης – Λογοτέχνης

Γεννήθηκε το 1926 στο χωρίο «Πεντάλοφος» του Νομού Αιτωλοακαρνανίας του Δήμου Οινιάδων από γονείς αγρότες. Μέχρι το 1946 πήρε τις στοιχειώδεις γνώσεις του Δημοτικού σχολείου.

Νέος με φιλελεύθερο πνεύμα και ιδανικά για καλύτερη ζωή, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη βρέθηκε να αγωνίζετε ενάντια στα στρατεύματα Κατοχής σαν μέλος της ΕΠΟΝ, στον ΕΛΑΣ, την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης (’41-’44) σε μάχες και ενέργειες δολιοφθοράς κατά των δυνάμεων κατοχής και σε μία από τις σημαντικότερες, τη μάχη, της Αμφιλοχίας το 1944 εναντίον των Γερμανών.

Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στο χωρίο του, δουλεύοντας τη γη.

Την άνοιξη του 1946 –περίοδο δίωξης αντιστασιακών που έλαβαν μέρος στην Εθνκή Αντίσταση, στο ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ σαν αυτουργοί εγκλημάτων πολέμου- οδηγήθηκε στη φυλακή για σχεδόν 18 χρόνια.

Στη δύσκολη αυτή περίοδο με στερήσεις, ελάχιστες δυνατότητες και απαγορεύσεις, αναζήτησε τη γνώση και τη μάθηση που τόσο είχε στερηθεί στα μικρά του χρόνια.

Διάβασε μεγάλους ξένους και έλληνες συγγραφείς και ποιητές.   Μελέτησε Ελληνική και Ευρωπαϊκή Ιστορία, τους αρχαίους φιλοσόφους, οικονομία και Πολιτική. Έγραψε μικρά θεατρικά και παρλάτες για την ανακούφιση των συγκρατουμένων του. Στο διάστημα αυτό γράφει το πρώτο του διήγημα «Το χαμίνι της οδού Αθηνάς» με επαινετικά σχόλια από το συγγραφέα Θέμο Κορνάρο. Κράτησε στη μνήμη του τη στιγμή των μελλοθάνατων συντρόφων του σαν ιστορικό τεκμήριο λαθών των αριστερών ηγετών. Δυνάμωσε το πνεύμα και τη σκέψη του. 

Η περίοδος αυτή κλείνει το 1965 όπου αποφυλακίζεται και συνεχίζει ελεύθερος πιά τη ζωή αλλά με εμπόδια και αντιξοότητες όπως πολλοί απλοί αγωνιστές.

Παράλληλα με την εργασία του ξεκινά και παλί τη γραφή και τη μελέτη ελεύθερος πιά από απαγορεύσεις, αλλά δεμένος με μνήμες της πατρικής γης, τα βιώματα του Εθνικού αγώνα και της φυλακής.

Με λίγες σημειώσεις που κατάφερε να σώσει από από τις έρευνες των «σωφρονιστών» αλλά με πάθος και αγάπη για τον απλό άνθρωπο εκδίδει το πρώτο του βιβλίο «Ζωή ζυμωμένη με μόχθο» το 1979 και στη συνέχεια «Οι οικοδόμοι» το 1980, «Μέρες του’46» (Εκδόσεις ΔΩΡΙΚΟΣ) το 1983, «Η απολογία» το 1989, «Το αμάρτημα της Διαμαντούλας» το 1990, «Κάτω απ’το πράσινο καπέλο» το 1994, «Η μαμά Νάστενκα» (Εκδόσεις ΕΡΜΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ) το 1998, «Στα δόντια της σκύλλας» (Εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ) το 1999, «Ουλάν Μπατορ» (Σκέψεις στο βιβλίου του Ρένου Αποστολίδη) το 2000, «Στον ιστό της αράχνης» (Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ) το 2003 και «Σ’αυτούς που πίστεψαν στο όνειρο» το 2007.

Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών και της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Συμμετέχει σε λογοτεχνικές διαγωνισμούς με βραβεύσεις και επαίνους, κριτικές και σχόλια από συγγραφείς και λογοτέχνες όπως οι Ρένος Αποστολίδης, Τάκης Σκανάτοβιτς, Στάθης Αρμενιάκος κ.α.

Διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.

Πέθανε στις 17 Αυγούστου του 2009 αφήνοντας μεγάλο ανέκδοτο υλικό.

Αληθινός, λιτός, με λαϊκή έκφραση άλλα και ευχάριστα περιγραφικός στη διήγησή του, δεν δοκιμάζει τον ανγνώστη, δίνοντας άμεσα την εικόνα της ανθρώπινης τραγωδίας και του πόνου στο έργο του.

Η κοινωνική ανισότητα και το άδικο είναι το βασικό συγγραφικό συστατικό. Ανθρώπινοι χαρακτήρες με αδυναμίες και επιθυμίες. Πρωταγωνιστές, οι απλοί μαχητές της Εθνικής Αντίστασης που είναι σε απόγνωση, για τα λάθη της «ηγεσίας», άνθρωποι της επαρχίας αλλά και της πόλης που δοκιμάζονται καθημερινά στην επιβίωση στην ανελευθερία και στην ελπίδα για κοινωνική ισότητα.

Τα προσωπικά βιώματα η πάλη και η ελπίδα των δεκαετιών μετά την απελευθέρωση, είναι το ερέθισμα για εξιστόριση και αφήγηση περιστατικών. Είναι οι ανθρώπινες αξίες, ιδεολογικές θέσεις και απόψεις για πολιτικές που έγιναν η αρχή του ονείρου μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενός νέου κόσμου.